Byłam.

Zawsze byłam najmądrzejsza. Cudownie wiedziałam, co zrobiłabym w sytuacji każdego. Nie zrobiłabym takich głupot, nie dałabym się tak traktować, to bym powiedziała, to zrobiła, a tego skurwysyna zostawiła, bo widać, że mu nie zależy, bo każdy zasługuje na coś lepszego. Stałam się mistrzynią rad w sytuacjach, w których nigdy nie byłam i związków, które czynię doskonałymi tylko pod warunkiem, że nie są moje. Facet Cię nie szanuje - kopiesz go w dupę. Facet jest pomieszanym gnojem - kopiesz go w dupę. Facet Cię zdradza - bardzo kopiesz go w dupę. I nie odwracasz się za siebie. Nie cofasz. Nie wracasz. Pojawia się potem taki pan S. i nagle już nie jestem taka mądra, twarda i racjonalna. Piszę się na coś bardzo na krawędzi głupoty, naiwności, a wręcz popierdolenia. I w chwilach, gdy przemawiają do mnie resztki rozsądku, czytuję sobie Piotra C. i pukam w głowę powtarzając cicho "poległaś Mała, poległaś na całej linii". I wiem, że będę płakać. I wiem, że nie kocha. I wiem, że nie chcę, tfu, przepraszam, nie potrafi ze mną być, a mimo to z niebezpieczną prędkością, bez hamulców, mknę do przodu. Z tą chorą świadomością, że przede mną tylko mur, o który się rozbiję. Ktoś potrafi nazwać to szaleństwo?