There's hope but not for us.

Tak mnie dzisiaj przywitała zupa. A ja, głupia i naiwna Lex, bardzo chciałam tej nadziei dla Nas. W kilka tygodni poczułam coś, czego nie czułam nigdy wcześniej. Taką bliskość. Opadające bariery. Stałam się bezbronna jak noworodek, a najlepszym miejscem na świecie stały się pewne ramiona. Czułam też strach, za każdym razem, gdy Cię przytulałam, bałam się, że to ostatni raz. Nawet Przyjaciel zapytał co mi się stało, że ja taka nie bywam. A Ty, nie wierzę, że to piszę, Ty jesteś inny. Zamykam oczy i widzę te seksowne zmarszczki, gdy się uśmiechasz. Czuję Twoje usta, na moich włosach. Moje dłonie zwiedzające Twoje plecy, co tak bardzo lubiłeś. Czuję Twój oddech, Twoją dłoń wplecioną w moją i słyszę Twoje słowa. To własnie one przyciągnęły mnie tak blisko. Zawsze szczere. Potrafisz mówić o wszystkim, nie wstydzisz się niczego, nie krępujesz. Właśnie ta szczerość złamała mi serce.

Jesteś dla mnie ważna. Zależy mi na Tobie. Szkoda, że nie potrafię Cię uszczęśliwić całkowicie, tak jakbyś tego chciała. (...) Chciałbym Cię pokochać, ale nie potrafię.

Jak mam istnieć po takich słowach? Nie Ty pierwszy, sama nie potrafię siebie pokochać, więc dlaczego ktokolwiek inny by miał to zrobić. I dlaczego nie potrafię zrobić tego co wychodzi mi najlepiej - uciec? Dlaczego jedynym kierunkiem, w który zmierzam nadal są Twoje ramiona? 

Masz dla mnie niesamowitą cierpliwość. Wiem, że nie odpowiada Ci taki układ, ale nadal tu jesteś.

Bo ja się łudzę, kochany, łudzę się i tylko to złudzenie trzyma mnie przed rozpadnięciem się na milion małych kawałków.