Niekończąca się historia.

Zawsze kiedy myślę, że znikasz już na zawsze - pojawiasz się, zwykle niespodziewany i nieproszony. Czasem przynosisz wyczekiwany spokój i obojętność, częściej chaos i zamęt. Co patrzę na Ciebie, zastanawiam się, dlaczego Ty. Gdy Cię słucham, przestaję wierzyć w swoją mądrość. I mogę pić z Tobą piwo. Mogę z Twoim udziałem prowadzić rozmowy, zdecydowanie nieodpowiednie, z panem na stacji benzynowej. Możemy wspominać niejedną wspólną historię, która nic nie znaczy. Mogę Cię wspominać w głowie jako śmiech i łzy. Jako marzenie spełnione i nie. Jako coś, co nigdy na dobre się nie rozpoczęło. Mogę czytać wiele postów, jak myślałam, że już Cię nie ma, jak nieświadomie niszczyłeś mi spokój. Wszystko co robiłeś, robiłeś nie wiedząc o tym, tak już masz. I czterdzieści osiem godzin temu znów stoisz w (nie) moich drzwiach. I znów uśmiechamy się do siebie. Jak trzy miesiące temu. Jak pół roku temu. Jak wiele miesięcy temu. Jak trzynastego sierpnia roku dwa tysiące dziesiątego, gdy pierwszy raz mnie pocałowałeś, albo jeszcze dwa lata wcześniej, gdy się poznaliśmy. I, mimo iż nie masz już tak magicznej mocy, wywołujesz uśmiech. Jesteś taką niekończącą się historią. Tylko już bez łez i nadziei. I, mimo iż ta historia nie miała dobrego początku, zakończenia, ani środka, lubię ją. Byłeś, jesteś, będziesz cenną lekcją. Dlaczego wydaje mi się, że jeszcze się ona nie skończyła?

Lubię czasem nazywać Cię w myślach swoją pierwszą miłością.