Jak to się mogło stać?

hana.

2 marca: stawiam swój pierwszy krok na sali, pierwszy raz widzę Twój uśmiech. Zupełnie obojętnie.

dul.

Kilka dni później: "Widzisz, z nami nie zginiesz", widzę pierwszą wiadomość od Ciebie.

set.

...i drugą, trzecią, trzy tysięczną, dziesięciotysięczną. Jesteś częstą literką w telefonie.

net.

...aż, gdzieś koło września, stajesz się codzienną. Nazywasz się magicznym słowem "przyjaciel".

dasot.

Wieziesz mnie gdzieś, bo Cię prosiłam. Przychodzisz czekać ze mną na egzamin, bo czułam strach. Wpadasz w nocy pod restaurację pogadać, bo nudzę się na imprezie. Motywujesz do ćwiczeń. Tłumaczę Ci chemię godzinami przez skajpa, płacząc ze śmiechu. Odwożę Cię do domu po treningu, dajesz mi pierwszego buziaka w policzek, niczym w podstawówce. Gadamy o niczym, byle tylko słyszeć swój głos. Chyba faktycznie stajemy się przyjaciółmi.

yasot.

"Co to jest zdrada? To, że idziesz z kimś do łóżka na jedną noc? A może to, że gadasz z kimś przez całą noc o rzeczach, o których nigdy byś nie powiedział partnerce?" w kółko się nad tym zastanawiam.

ilgop.

Jak to się właściwie stało, że stanąłeś w drzwiach mojego pokoju, aby ze mną potrenować? Tak naprawdę pierwszy raz jesteśmy tak blisko, że czuję Twój oddech.
I drugi też. Wchodzimy na jakiś nieznany dla żadnego z nas, nienormalny level.

yodul.

"Nie bój się, tylko się nie bój." powtarzasz mi, gdy iszczę cel naszych treningów.

ahop.

Mówisz kilka słów za dużo, nawet jak na mnie. Nie o to Ci chodziło przecież, prawda? Nie ma Cię.

yol.

Wyprostuj to, udaj, że nic się nie stało, ok? Proszę.
Nie chciałabym z Tobą być, nie potrafiłabym. Uwielbiam Cię, bądź mój, bądź dla mnie, bądź moim przyjacielem. Tylko tego chcę.
Napisałeś ostatnio "widzisz, co przyniósł nam ten rok". Nie zabieraj nam tego...