Takie wieczory.

Takie noce jak tak, gdy wiesz, że za dnia nie wydarzyło się niby nic, ale to był dobry dzień. Dobrze czasem wyjść do ludzi, pouśmiechać się do przypadkowych osób, a oni zamroczeni promieniami gorącego słońca je odwzajemniają (a może to sprawa tych zbyt krótkich spodenek?). Pośmiać się, pogadać niezbyt inteligentne rzeczy i porobić coś na co jest się zdecydowanie zbyt starym.
A potem wracasz i nadchodzą one. Sierpniowe wieczory w towarzystwie sztucznych podmuchów wiatru, pięknych nut z głośników i fałszu z ust, bolących oczu i duszy. Takie wakacyjne wieczory jak te powinno przeżywać się tak, żeby nigdy o nich nie zapomnieć, żeby można było wspominać po latach i aby wstyd było opowiadać przy dzieciach. Należałoby pić wino z jakimś Nim, albo piwo z przyjaciółmi i gapić się w gwiazdy. Zamiast tego stukot klawiszy. Miliony linków przesyłanych przez czerwone słoneczko. Piękne miejsca, których nigdy nie zobaczymy, faceci, których nigdy nie poznamy i znalezione w sieci myśli, które jakby wyjęto nam z głowy. Kwintesencja naszych umysłów. Piękna świadomość, że jest ktoś, chociażby w sieci. (Wiesz, że od początku wakacji nie było żadnego dnia bez wiadomości? A od dziesiątego maja były tylko dwa. A wcześniej też niewiele.)

No i miło, że jesteś, dobrze, że jesteś, bądź. Zleciał ten rok, co? Stu następnych.