Myślę, że nie stało się nic.

Czasami niepostrzeżenie wkrada się sytuacja, która nigdy nie powinna mieć miejsca. Czasami zdarzają się rzeczy, o których wcześniej marzyliśmy bez końca. Czasami wydaje mi się, że Bóg spełnia nasze prośby, tylko zwykle o wiele za późno. Jak gdyby nie dało się ocenić, jak wiele czasu potrzebują słowa, aby mogły stać się prawdą, aby sen stał się jawą. Prawie cztery lata. Przez prawie cztery lata oddałabym cały wszechświat za taki wieczór jaki dobiegł końca kilkanaście godzin temu. Prawie cztery lata marzyłam, abyś uśmiechał się do mnie i rzucał te swoje głupie żarty. Trzymał mnie za rękę odprowadzając w ciemną noc. Przytulał do siebie. Znowu dotykał moich ust. Ledwie półtora roku temu taka noc wywarłaby nieodwracalne piętno w jakże uszkodzonej już przez Ciebie psychice. A jednak teraz jest teraz. I nie stało się nic. Myślę, że nie stało się nic. Nic się nie zmieni. Chociaż miałam szansę spojrzeć Ci w oczy i powiedzieć, że zrujnowałeś mi psychikę, choć zupełnie nie to samo mieliśmy na myśli. Jakże rozbawiłeś mnie, będąc najbardziej zepsutym mężczyzną jakiego znam i mówiąc mi, że jestem złą kobietą. Miło jest jednak czasem przywołać stare czasy, gdy wszystko było inaczej. Dawne czasy zawarte w Twoich perfumach i mojej głowie opuszczonej na Twoją klatkę. Który to już byłby raz?
Uwolniłam się od Ciebie.