Powroty.

I czy wrócisz tu i czy aby na pewno?

Chyba wróciłam. Przynajmniej fizyczna część mojej osobowości ponownie znalazła się na wyznaczonym do mojej egzystencji, końcu wszechświata. Słowa więzną mi w gardle, uwięzione wspomnieniami. Dużo głupot, czegoś, czego można żałować by długo, ale po co? Pochłonięta przez monotonię wybaczam sobie nawet najgorsze błędziki lepsze od nicości, w której już wkrótce się zatracę. Spodziewałam się wszystkiego, ale nie tego. Uśmiechu tak wiele, jak wódki z tanimi energetykami, tak szczerego jak błękit nieba. Szczęście. Masa wspaniałych ludzi, cudownych chwil, przyjemnych piosenek. Nienawidzę Cię, że Cię poznałam, że miałeś oczy, w których utonęłam. Jeszcze bardziej nienawidzę tego, że to się nigdy nie powtórzy. Nienawidzę świadomości, że żadna z tych chwil już nie powróci.

Chcę ponownie. Ciebie. Klub w którym przetańczyliśmy te noce. Ciebie. Plażę na której oglądaliśmy gwiazdy. Ciebie. Ławkę o którą rozwaliłam sobie głowę. Ciebie. Twojego kolegę i jego "bawcie się ładnie". Ciebie. Plażę. Piasek. Wodę. Słońce. Innych cudownych poznanych ludzi. Wódkę z red bullem. Zimne piwo. Magiczne chwile. Chippendales na których nie chciałeś patrzeć. Jeszcze raz to wszystko. I dla odmiany... Ciebie.

Pora wrócić do rzeczywistości i nienawidzić życia czy lepiej żyć jeszcze wspomnieniami i nienawidzić rzeczywistości? 

Czy twe serce ci, czasem jeszcze żal ściska?