Nauczyłam się umierać w sobie.

Przedostała się w parszywy czas

Przez ulice zakażone bezradnością dni 

Przez korytarz betonowych spraw 

Pewność, że my 

Mimo wszystkich nieprzespanych nocy 

Mimo prawdy porzuconej na rozstajach dróg 

Potrafimy w rzeczywisty sposób 

Znaleźć się już 

(...) 

Nauczyłem się umierać w sobie 

Nauczyłem się ukrywać cały strach 

Nie do wiary, że tak bardzo płonę 

Nie do wiary, że rozumiem każdy znak 

(...) 

Ja mógłbym tyle słów utoczyć 

Krągłych i beztroskich 

Ze słonego ciasta zmierzchów 

Jeśli zechcesz je znać 

Wzrok przekroczył linię 

Horyzontu aby zginąć 

A Ty przy mnie śpisz i żyjesz 

Nieodległa w snach 

"... bo inni mogą i potrafią żyć, nie zamykają się w sobie ze swoimi popieprzonymi fantazjami nie mającymi szansy realizacji w prawdziwym świecie. Inni mają prawdziwy świat. I nie są w milionie kawałków, których nie da się poskładać. Czuję jakbym zgubiła już tak wielką część siebie, że nie da jej się odzyskać. Zatraciła się w beznadziei. Bezpowrotnie."
Nie potrafię pisać. Nie potrafię myśleć. Nie potrafię żyć.
Witajcie wakacje, utońmy razem w beznadziei. Umierajmy każdego dnia od nowa. Umierajmy po cichu, z uśmiechem na ustach. Umierajmy w sobie, zatracajmy się w bezsennych nocach, bezsilności "że tak bardzo płonę". Że się wypaliłam. Umarłam za życia.

Przegrałam. Wszystko przegrałam. Na każdym kroku. Przegrałam życie.