Czerwiec miesiącem pokonywania strachu.

Bardzo dziwny czas. Fantazje mieszają się z rzeczywistością, możliwości z iluzją. Gubię się między mogę, chcę, a powinnam. Cudowne chwile, niczym promienie słońca próbują przedostać się przez chmury szarej codzienności. Przytłaczający urok osobisty Tego, Którego Nigdy Nie Będę Mieć alians Pana Cholernej Fantazji. Ułamki nic nie znaczących chwil sam na sam. I "Przecież mogę cię zabrać". Kilka technicznych esemesów trzymanych na telefonie niczym największy skarb. Uśmiech, który nie sposób zapomnieć. Jakiś skradziony dotyk, profesjonalnie zawodowy, ma się rozumieć. Spojrzenie. Ty, Ty, Ty, Ty, Ty, wszędzie Ty. W snach - Ty. W myślach - Ty. W marzeniach - Ty. Tylko brakuje Ciebie w rzeczywistości.
Idiotyczne wmawianie, że wszystko może się zdarzyć. I jeszcze irracjonalna wiara w to.
Początek czerwca, pierwsze słońce. Uznaję oficjalnie czerwiec miesiącem pokonywania strachu. Walki z własnymi słabościami, czasem na robienie rzeczy na przekór swojemu chcę, ale się boję. Tygodniami, w których można dokonać rzeczy niemożliwych. Oby wyszło mi nam to na zdrowie.
Poniedziałek, wtorek, środa - ostatnie bitwy, które rozstrzygną wszystko, potem umysłowo-szkole wakacje.
Czwartek - dwie najpiękniejsze godziny dla których warto żyć.
Sobota - jeszcze jedna, tym razem bez Onego. A potem strach, cholerny strach w ramach boję się, ale zrobię, bo jestem silniejsza. I bo chcę. I tak strasznie modlę się żeby nie żałować. Jeszcze tydzień, a już pękam z niepewności i świadomości jak bardzo głupie może to być. Na zawsze to bardzo długo. Ale teraz, albo nigdy, prawda? Mówią, że tego powinno się być pewnym. Ale ja nie wierzę w pewność, pewność nie istnieje. Wierzę tylko w pokonywanie siebie. Walka, którą muszę wygrać.

R.E.M - Losing My Religion