Serce jej popękało.

Serce jej popękało w Paryżu nad Sekwaną

W obcym mieście zasypia sama budzi się rano

Przygniotło ją życie roztrzaskała kolano

Przytulona do kołdry zmawia pacierz pod ścianą

Serce jej popękało w Paryżu nad Sekwaną

Uciekła z niej miłość i zgubiła się radość

W za ciasnej łazience zmywa wino z ubrania

Oczy ma popękane znowu piła do rana

Znów pachnie winem

To co dobre pamięta ze zdjęć

Śle kartki z Elizejskich Pól

Życie wulgarne niewygodne

Zagania pod mur

Jednych nakarmi mlekiem

A drugim da sznur

Serce jej popękało nocą na autostradzie

Kiedyś śmiała się częściej dziś uśmiecha się rzadziej

Usta krwawoczerwone a policzki ma blade

I chociaż nie powinna to wygląda już starzej

Serce bić jej przestało w Paryżu wcześnie rano

Rozsypane wspomnienia odpłynęły z Sekwaną

Na paryskim bruku zostawiała swe ślady

Anioł Stróż powyciągał sentymenty z szuflady

pogrubione fragmenty opisują dalszą cześć postu, możecie darować sobie czytanie

Zamiast siedzieć na dworze i delektować się słońcem gapię się w monitor załzawionymi, zapuchniętymi, czerwonymi oczami. Ktoś chyba mówił, że na zapalenie spojówek nie powinno się gapić w komputer.

Zamiast krzyczeć i śmiać się, nie mogę się odezwać, bo mam nieznaną infekcję strun głosowych. A wyjątkowo, od wczoraj miałabym tak dużo do powiedzenia. 

Miałam takie szanse, przez brak głosu zmarnowane szanse. Taki dotyk. Taki uśmiech. Pierwsze w życiu dziesięć minut sam na sam, a ja prawie nie mogłam powiedzieć słowa na głos. Świadomość, jak bardzo irracjonalne jest w ogóle myślenie o Tobie w ten sposób, tworzenie takich scenariuszy. Jedno spojrzenie jednak odbiera możliwość jakiegokolwiek sensownego ułożenia myśli. Twoja zamartwienie o mój głos. Cały Ty, wszystko Ty.

Ze wszystkich facetów na świecie akurat Ty musiałeś takie piętno zostawić w mojej głowie. Najbardziej nieodpowiedni. Najbardziej niedostępny. Najbardziej niemożliwy. Jeden oddech wystarczył bym nie mogła myśleć o niczym innym. Nawet nie wiem dlaczego Ty. Przecież jesteś stary i wcale nie taki przystojny. Musisz chyba mieć TO COŚ.

Chociaż Ciebie tam nie będzie, zabija mnie myśl, że nie pojawię się jutro. Co ma głos do ćwiczeń?

Lex, jesteś tylko małą popieprzoną smarkulą.

Wiedziałam, że powrót do rzeczywistości, powrót z tamtego miejsca będzie trudny, ale nie sądziłam, że aż tak... Spodziewałam się bardziej... normalności, niż sinusoidy emocji.

Ale się pojebało.