Kochanie, nakarmisz mnie snami?

I znowu tam byłam. Znowu znalazłam się tam, gdzie pasuję. Znowu działy się rzeczy, których nie wymarzę długo z pamięci. Rzeczy, których nikt by się nie spodziewał. Potwierdzające magiczne słowa "nigdy nie mów nigdy". Tak bardzo pięknie, że aż niemożliwie. Kto by się spodziewał. Na pewno nie ja.
A potem znowu jestem tutaj. Tutaj mi się nie podoba. Nie chciałam stąd wyjeżdżać, potem nie chciałam tu wracać. Zły świat, szary świat, niczym pogoda na zewnątrz. Tam nawet deszcz padał jakoś przyjemniej. Byli ludzie. Były miłe poranki, dnie, wieczory i noce. Był śmiech, były mądrości. Były uśmiechy, spojrzenia, czyny. Tyle radości. A pozostał tylko niepokój w głowie, samotność, potrójnie odczuwana rzeczywistość i przytłaczająca świadomość, że było, nie wróci.

Za oknem zimowo zaczyna się dzień 

Zaczynam kolejny dzień życia 

Wyglądam przez okno, na oczach mam sen 

A Grochów się budzi z przepicia 

Wypity alkohol uderza w tętnice 

Autobus tapla się w śniegu 

Zza szyby oglądam betonu stolicę 

Już jestem na drugim jej brzegu 

Gdy patrzę w twe oczy, zmęczone jak moje 

To kocham to miasto, zmęczone jak ja 

Gdzie Hitler i Stalin zrobili, co swoje 

Gdzie wiosna spaliną oddycha 

Krakowskie Przedmieście zalane jest słońcem 

Wirujesz jak obłok, wynurzasz się z bramy 

A ja jestem głodny, tak bardzo głodny 

Kochanie, nakarmisz mnie snami 

Zielony Żoliborz, pieprzony Żoliborz 

Rozkwita na drzewach, na krzewach 

Ściekami z rzeki kompletnie pijany 

Chcę krzyczeć, chcę ryczeć, chcę śpiewać 

Może to i nie Warszawa, ale kocham to miasto. Kocham tych ludzi. Zapadają w pamięci. Chciałabym zapaść też komuś w pamięć. Pewnemu konkretnemu komuś. Kochanie, nakarmisz mnie snami? 

Nie potrafię tutaj być. Tak bardzo nie potrafię.