`Zapomniałem ci powiedzieć, że jestem zakochany.`

          Miałam zamiar w samotności poleżeć na kocu na zewnątrz i popatrzeć na deszcz Perseidów. Pomyśleć jakieś idiotyczne życzenie i połudzić się, że się spełni. Zamiast tego mogę pooglądać zachmurzone niebo bez żadnej gwiazdy. Szkoda. Może za rok.
          W zamian za to poprzednie kilka dni spędziłam dla odmiany z... ludźmi. W moim przypadku jest to naprawdę niesamowite. Widziałam się z moją holenderską koleżanką, polską koleżanką i kuzynką co daje wynik lepszy niż przez całą resztę wakacji. Niesamowite. Szkoda tylko, że wracają oni, albo już wrócili na swój kawałek globu zdecydowanie zbyt daleko oddalony ode mnie.
          Wczoraj pan NSNO usilnie mnie zapraszał do siebie. Musiałam uważać na każde słowo, bo pamiętając naszą ostatnią rozmowę, wiedziałam, że gdyby, nie daj Boże, palce smyknęły się na niewłaściwie klawisze i napisały coś co nie jest zdecydowaną odmową i idiotyczną wymówką, mogłoby nie minąć kilka minut, a już by po mnie był. To byłoby zdecydowanie złe.

         Moje usta wykrzywiają się w coś około uśmiechu, prawdopodobnie wystękałam swoje i na krótką chwilę ruszam tam, gdzie w najskromniejszych marzeniach pragnęłam. Oh, oh, jeśli tak to będę uszczęśliwiona.

          Niedługo potem:
          Ludzie, są gwiazdy! Widziałam, życzenia pomyślałam. Ładnie. 

(kliknij "load more" na dole strony, aby wyświetlić następne 50 komentarzy)

Myslovitz - Alexander