`To wołanie bez słów. Chcesz usłyszeć - patrz.`

Antony Micallef

          Walcząc z wszechobecną nudą wypełniłam na chwilę swoją głowę rozmaitymi wspomnieniami od najdawniejszych, aż po ostatnie warte uwagi. Odtwarzając w pamięci pewien wyjazd do Łodzi na myśl wpadła mi wizyta w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Łodzi. Sztuka owszem - jest fascynująca, ale nie w tej sposób w jaki przekazywano ją nam w szkołach. Szłam tam z takim nastawieniem. Zawiodłam się niesamowicie. Musiałam zapytać się czy jest aż tak źle, czy po prostu jestem zbyt nienowoczesna, aby zrozumieć taki rodzaj sztuki? Nie wracałam do tematu, aż do dni ostatnich, gdy w jakiś sposób potknęłam się o postać Antonyego Micallefa. Widząc coś innego, niż białe płótno, albo stertę poukładanych butelek z wodą musiałam się uśmiechnąć. Zdecydowanie nie śmie przekonywać nikogo, że jest to w czymkolwiek lepsze, niż chociażby cudowna "Bitwa pod Grunwaldem", ale zmusza to do ponownego wysnucia jakże znanego i oczywistego wniosku - nie można niczego skreślać, nim nie styknie się z tym milion razy. Granice między sztuką, a kiczem są umowne, a gustów nie ma dobrych i złych - są po prostu gusta, a dyskusja o nich jest równie bezcelowa co sugerowanie politykom, że tu naprawdę powinno chodzić o dobro państwa.

"Untitled 3" Tomasz Alen Kapera

          Idąc dalej, na blogu kogoś z Was natrafiłam na Tomasza Alena Kaperę, który w moich oczach ma więcej wspólnego ze sztuką, niż to, albo to, bo spoglądając tymi kategoriami, dajcie mi kartkę i farby, przypuszczam, że nie potrzebuję nawet pędzelka, a zostanę bogatym artystą. Od "sztuki" dla pieniędzy przecież więcej uroku mają chociażby setki przejawów"wandalizmu", czyli graffiti, za które ludzie ponoszą kary, gdy to warte jest podobno tysiąc złotych. Może ktoś jednak skusi się na coś takiego.
          Przypuszczam, że bez tego całego absurdu świat ten nie byłby taki fascynujący. Póki są ludzie będę jednak co chwilę rozszerzać oczy ze zdziwienia i zastanawiać się czy się śmiać czy płakać.
          Zostawię już magiczny świat sztuki dla artystów, artysteczków, artystuniów, koneserów oraz nauczycieli plastyki i wiedzy o kulturze, którzy częściej niszczą chęć poznawania piękna, niż uczulają na nie.

          W ogóle... dlaczego ja piszę o sztuce? Wakacyjna nuda jak widać źle na mnie wpływa. Gratuluje jeżeli ktokolwiek dotrwał do końca. Sama wolałam pierdoły o seksownych, sąsiedzkich ciachach i tym podobnych, niestety jednak chwilowo ich zabrakło. A podczas pisania tego postu ucierpiał mój "laptop", który sam nadaje się do muzeum. Usłyszał tyle wymyślnych przekleństw. Na wszystkie jednak zasłużył. Ucierpiałam też ja, bo przepisałam moją porę na kolacje. Przez ostatni miesiąc zapominałam o tym, że trzeba coś zjeść w takim stopniu, że jeszcze chwila i będę musiała poszukać staników z gimnazjum. Szkoda, że inne części ciała nie reagują na głodówkę.

Myslovitz - Art Brut