Podróże z i pod prąd.

          Przedświąteczny piątek. Jedna z granicznych dzielnic stolicy. Krople deszczu kończą swoją podróż z nieba na jasnej czapce młodej kobiety trzymającej torbę podróżną. Zupełnie jakby na kogoś czekała. Dzwoni telefon. Granatowe audi. Na przeciwko kremowego budynku - mówi męski głos w słuchawce. Rusza zdecydowanym krokiem. Odnajduje cel. Spogląda. I oczom własnym nie dowierza. Przed nią stoi trzech, krótko obciętych mężczyzn, wyglądających jakby prosto z siłowni. Wyraźnie zarysowane mięśnie odznaczały się nawet zza bluz. Światło pada na ich przystojne lica, a krople deszczu spływające po ich twarzach podkreślają ich poważne miny. Kobieta staje jak sparaliżowana, mierząc niepewnym wzrokiem całą trójkę. Najniższy z nich, ubrany w szarą bluzę, odbiera jej torbę i upycha w bagażniku. Wsiadają do auta. Szary siada za kierownicę, odpala silnik. Już nie ma ucieczki. A więc tak kończy się moja historia. Za kilka dni odnajdą moje ciało w przydrożnym lesie. Chociaż umrę z rąk seksownych morderców - myśli dziewczyna. Rzeczywistość wita ją jednak bardziej zaskakująco. Jeden z nich uśmiecha się szeroko. W bagażniku na pewno ma broń. Tak, ma broń...

          ...a oprócz niej, trzy mundury, z tego dwa policyjne i jeden wojskowy. A pod masą mięśni kryją się weseli, rozmowni i bardzo przyjaźni ludzie. I aż przykro, że podróż się kończy. Ciekawe osobowości, niesamowite historie. I jeszcze bardziej niesamowite oczy Szarego.
          To się dobraliśmy. Bezpieczniej trafić nie mogłam.

Uważajcie jak podróżujecie z nieznajomymi, moi drodzy. Rzeczywistość bywa jednak zaskakująca, a pierwsze wrażenie bardzo mylne. Moja mina jednak musiała być niesamowita. ;) Takie ryzyko podróży z blablacar czy innych tego typu wynalazków. Ludzi jednak można poznać niesamowitych, jak widać. I historii masę. Byle jednak zawsze było tyle wyjazdów co powrotów. 

Akurat - Droga długa jest