Nominacja dobrych myśli.

Podobno u każdego można takie znaleźć. A ja... spojrzę po prostu nie dalej niż miesiąc wstecz. Nie sądziłam, że będzie to aż takie proste. (Co nie zmienia faktu, że negatywnych mogłabym napisać trzy miliony, ale cóż, taka natura marudy.)

Pierwsza: Ta, o której pisałam w poprzednim poście. To było moją dobrą energią przez półtora roku, a pozostanie dobrym wspomnieniem już chyba na zawsze. Uratowało moją kondycję. I psychikę też. Pozostał przyjaciel. Od czasu do czasu bolące żebro. I wspomnienie Pana Cholernej Fantazji, którego nie udało mi się spotkać kilka dni temu. Tak miło było wrócić. Jedna godzina wypełniła mnie pozytywną energią, której mi brakowało w wielkim mieście.

Druga: Przekraczam próg niskiego domku uzbrojona w wielkiego pluszowego psa. Wręczam go nowego Właścicielowi. Ten przyjmuje go z najprawdziwszym uśmiechem, chwyta w ogromne dłonie i próbuje odgryźć mu ucho. Chwilkę później patrzy na mnie swoimi najpiękniejszymi na świecie, czekoladowymi oczkami, ukazuje mi swoje dwa przepiękne zęby i zatapia je w mojej dłoni. Moje małe szczęście. Prawie Synek. Dziewięć kilogramów pięciomiesięcznego szczęścia. 

Trzecia: Wyjście na jedno krótkie piwo. W efekcie cała noc. Dźwięk gitary. Chór fałszerzy na trzy głosy, niosący się przez całeee piętro. Optymizm. Bardzo dużo śmiechu i uśmiechu. Trzy miliony piosenek. Rozmowy o wszystkim i o niczym. Niebezpiecznie seksowny Pan Gitarzysta. Najpiękniejsza noc w stolicy. Mimo, że rano bolała głowa i gardło. 

I już. Ale i tak uśmiecham się jeszcze na myśl kogoś, kto zupełnie niedawno nazwał mnie "malutką istotką".

Linkin Park - The Catalyst