Na zawsze w moim sercu.

Dlaczego dzieją się takie rzeczy? Dlatego nie możemy cieszyć się tym co mamy bez nieszczęść? Pomyśleć, że to wszystko przez moją głupotę, moja wina. Ja   ucierpiałam tylko trochę,  ale to nie było ważne. Nie myśląc o sobie, ruszyłam na ratunek Jemu. Sama nie wiedziałam co robię, działając instynktownie. Dlaczego nikt nie nauczył mnie co dokładnie robić w takiej sytuacji? Teraz już wiem, ale jest za późno. Dobrze, że jasne myślenie podpowiedziało mi przynajmniej cześć tego. Takich rzeczy powinni uczyć w szkole, przydadzą się w życiu bardziej, niż zapis reakcji chemicznych rozkładu pierwiastków na jony.
Czasu jednak się nie cofnie, On leży i czeka na wyrok, który dzisiaj nie nastąpi. Patrzę na Niego i chcę płakać. To moja wina. Choć inni powtarzają mi, że takie rzeczy się zdążają, ja swoje wiem. Wypadek.
Przez moją nieuwagę, głupotę. Patrzę na Niego i wiem, że nie będzie już jak dawniej. Byliśmy razem od pół roku, kochałam go, nigdy mnie nie zawiódł. Wiem, że wpłynie to na każdy aspekt mojego życia, także i tego blogowego, a może głównie na nie. Mogę pojawiać się i znikać dopóki wszystko nie będzie z Nim w porządku. Wklepuję powoli literki na telefonie, spoglądając na Niego co chwilę i myśląc co ja najlepszego zrobiłam. Wiem, że będzie mnie to dużo kosztować. Strach pomyśleć tylko ile i z czego będę musiała zrezygnować.
Bolący brzuch przypomina mi bez przerwy co zrobiłam.
Wracaj do zdrowia, Kochany. Już tęsknię.

Moje drogie, nigdy nie pijcie herbaty przed laptopem. Choćby sto tysięcy razy nic się nie stało, ten jeden nadejdzie, gdy będziecie najbardziej nieprzygotowane.

Edit, 3.04.13
Ostatnie dwa zdania miały być nie dodatkiem, a podsumowaniem postu. Ofiarą był laptop, a nie mój chłopak, a dramatyzm  sytuacji wypłynął z mojej złości na siebie.  Trzymajcie się i czekajcie ze mną aż wróci do "żywych", abym mogła ponownie do Was napisać. Kocham Was, wiecie?