2013.

Lexi ma bardzo niedobry nastrój. Radzę nie czytać. 
No i stało się. Gdzieś między uderzeniami serca przeskoczyła wskazówka i kalendarz Windowsa zmienił się na dwa - trzynaście. Jaka będziesz, Trzynastko? Proszę, bądź dla nas dobra. Póki co po weekendzie i Sylwestrze w zupełnie innym świecie popadłam w beznadzieję. Właściwie to od września nie czułam się taka niepasująca. Oderwana od wszechświata jak wcześniej czułam się cały czas. Potem przez kilka miesięcy było dobrze i nadeszło kilka cudownych dni w oddzielnej galaktyce, potem wracam i znowu muszę być tutaj nie mając nic, oprócz wspomnień. Ludzi i momentów (chociażby tych, które pamiętam...) w mojej głowie. Szkoda, że oni nie zdają sobie sprawy ile dla mnie znaczą chwilę, oni mają je codziennie, po prostu kolejna osoba przetoczyła się przez ich krótkie, ulotne chwile. Nie lubię powrotów. Nie lubię ponownie przyzwyczajać się do wszystkiego co mnie otacza. Do niczego co mnie otacza. Chciałabym żeby cały rok był jak pierwsze dwie godziny Nowego Roku. Chciałabym ciągle móc czuć kogoś blisko, mieć świadomość, że coś jest, mieć na czym zawiesić myśli. Na teraźniejszości nie marzeniach.
Mam ochotę się przytulić do Ciebie. Wiesz, że jeszcze kilkaset kilometrów i kilka godzin od Ciebie czułam na sobie Twoje perfumy? Szkoda, że to było tak chwilowe jak to tylko możliwe.
Mówi się, że jak przestajesz chcieć czegoś - dostajesz to. Pieprzona święta prawda, bo Kolega z ostatnich postów zrobił się magicznie do wzięcia. Szkoda, że póki co ja... nie umiem tutaj być.

Kings Of Leon - Closer