`Cause all I hear are the devils wishes.`

Cichy, spokojny wieczór. Już nawet wiatr się uspokoił. Samotnie popijam kolejny mililitry soku pomarańczowego wpatrując się ekran laptopa, gdzie Dean Winchester powraca z Czyśćca by znów ratować Amerykę i resztę świata. Typowy samotny wieczór przerywa dzwonek do drzwi. Otwieram je, a stoisz w nich Ty. Niski, przystojny, ubrany w niebieską koszulę podobną do tej, w której widziałam Cię ostatnio, wpatrujesz się we mnie swoimi niebieskimi oczami. Osłupiała, wypowiadam szeptem Twoje imię. Rzucasz proste "cześć", jak gdyby było zupełnie normalne, że tu jesteś. Uśmiechając się tak, jak potrafisz robić to tylko Ty. Przechodzisz przez drzwi. Gestem dłoni wskazuję Ci drogę do pokoju, w którym jeszcze chwilę wcześniej siedziałam samotnie. Siadasz na mojej czerwonej pościeli. Zaczynasz mówić. Wyznajesz, że nie ma żadnej Jej i nigdy nie było, że to zawsze będę tylko ja, choćbyś tego nie chciał. Że od początku to byłam ja. Że nie ma sensu walczyć, że nie chcesz walczyć, nie chcesz mieć kogoś innego, nie chcesz abym ja kogoś miała. Zawsze tak małomówny wylewasz z siebie potok słów. W pewnym momencie przerywam go pocałunkiem, który uświadamia Ci, że zgadzam się na wszystko. Że będzie tak jak powinno być od samego początku. Muskam Twoje wargi moimi. Niepewnie podnoszę powieki. Leżę sama w pustym pokoju, a świt razi mnie w oczy. Rzeczywistość jest dużo mniej przyjemna.

Escape The Fate - Lost In Darkness