I czy wrócisz tu, i czy aby na pewno?

Najwyższa pora powrócić i tutaj, na swoje stare, kochane śmieci. Dziękuję za wszystkie słowa, gdy zniknęłam praktycznie bez powodu. Potrzebowałam czasu, kopa od życia, który napędziłby mnie na dalsze działanie. Naiwnie jednak czekałam, aż ktoś mi go da, nie wiedząc, że jedyną osobą, która może to zrobić jestem ja sama. Minęły ledwie dwa tygodnie, a czuję się jakby sto lat. Jakbym oddaliła się o tysiąc lat świetlnych. Może entuzjazm zaraz opadnie, może wszystko się spieprzy, ale póki co skończyłam czekać na jutro, bo zawsze gdy się budzę jest dzisiaj. Zaczęłam działać. Nie ważne jak kruche jest wszystko - działać, opuścić bezpieczną przystań. Chciałam wam wstawić link do interesującej mowy motywacyjnej, którą usłyszałam jakiś czas temu, ale za żadne skarby nie mogę sobie przypomnieć nazwiska mówcy. Nie ważne, w każdym bądź razie w dużym uproszczeniu chodziło o to:
"Za dwadzieścia lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj."

~Mark Twain

Wiem jak łatwo jest mówić, a gorzej robić, ale kto jak nie wy? Kiedy jak nie dziś? Żałuję, że czekałam tyle dni, miesięcy, lat, ale jestem szczęśliwa, że ani dnia dużej. Mam milion niepewnych spraw, ale zastrzyk optymizmu, którego tak potrzebowałam. Pan Idealny nie okazał się taki idealny, ale mam swoje "dobranoc Słoneczko" każdego wieczora i świadomość, że mogę to przedłużyć. Mam też miejsce po za domem do którego chcę wracać i gdyby ktokolwiek dwa tygodnie temu powiedział mi, że zdecyduje się na to - wyśmiałabym go. Nie wiem czy zawsze będzie tak niebiańsko, nie wiem czy zawsze będzie tak cudownie, czy nie rozmyślę się jutro, a póki co napędza mnie myśl o tym. Pewnego dnia wstałam i powiedziałam sobie "Lex, przecież zawsze chciałaś to zrobić. Brakowało ci odwagi, motywacji, byłaś głupia. Teraz albo nigdy. Chociaż nie musisz robić tego sama". Dzień później przerażona stanęłam na sali i słysząc Kyongle nie miałam pojęcia co robić. A teraz nadal czuję tylko niesamowity ból, który przepełniony jest satysfakcją. Całe obolałe ciało i wszystkie siniaki wynagradza mi każde głupie "bardzo dobrze" z ust seksownego trenera. I choć to dopiero początek, pierwszy raz gdy coś takiego się kończy, natychmiast chcę tam wrócić.
Niech ten entuzjazm trwa bez końca. Niech w telefonie brzmi "dzień dobry Słoneczko". Niech ciało boli, bo daję z siebie tyle co nigdy w życiu. Niech koledzy z treningów ze śmiechem podają mi dłoń, gdy się wywalę. Niech... niech po prostu życie idzie do przodu po tym torze na który teraz weszło. Zawsze chciałam być w tym momencie. Chcę żeby tak było.